INHOUD

1. Gebed aan Onze Lieve Vrouw, Koningin Van Palestina

2. Homelie van Z. E. Kardinaal G. DANNEELS: De Kerk en de Staat.

3. Restauratie van het brandraam van de Ste Katharina kerk in Bethleem

Gebed aan Onze Lieve Vrouw, Koningin Van Palestina

Onbevlekte Maria, genadevolle
Koningin van Hemel en Aarde,
overtuigd van Uw goedheid en
in vol vertrouwen op Uw macht,
knielen wij.

Wij smeken U Palestina met goedheid te
willen beschouwen, het land
dat U meer dan elk ander toebehoort,
dat U vereerde met Uw geboorte,
Uwe deugden en Uw lijden,
en waar U de Verlosser aan
de wereld gaf.

Gedenk dat U aangesteld werd
tot ons Moeder en tot verleenster
van genaden. Wil Uw bijzondere
bescherming aan Uw aarde Vaderland
verlenen, verwijder de donkere wolken
van de dwaling, zodat de zon van de
eeuwige rechtvaardigaheid op hem
zou schitteren, en de belofte van
Uw goddelijke Zoon,één enkele kudde
onder leiding van één enkele Herder te
brengen, in vervulling zou treden.

Bekom voor ons de Heer rechtvaardig en
heilig te mogen dienen alle dagen
van ons leven, zodat wij door de
verdiensten van Jezus en met Uwe
moederlijke bescherming van het aards Jeruzalem
naar het pracht van het hemels Jeruzalem
zouden mogen overstappen

Amen.


HOMLIE VAN Z. E. KARDINAAL G. FANNEELS
"De Kerk en de Staat"
15 november 2003   (Frans-Nederlands)

      Jésus devant Pilate (Jn 18,35)

     Les voici donc face à face : le Christ et Pilate, Le Fils de Dieu, Roi du ciel et celui qui tient la place du plus grand empereur qui règne sur la terre. Ou encore : le pouvoir de Dieu face au pouvoir des hommes. Ou, enfin, la religion face à l'état.

      Depuis toujours, dans la société des hommes, il y a le pouvoir humain et civil et celui de la religion. L'histoire a été souvent un lieu d'affrontement qui va de la totale opposition à l'identification appelée théocratie. Depuis toujours les deux voies que l'homme peut prendre pour accéder à sa pleine stature, coexistent dans l'histoire de tous les peuples. Depuis toujours.

      Mais depuis ce jour où le Christ s'est trouvé devant Pilate, la réponse a été donnée aussi pour toujours. " Es-tu Roi ? " demande Pilate. Et la réponse du Christ fut claire : " Oui, je le suis, mais mon royaume n'est pas de ce monde ". Dans cette seule phrase, tout est dit en une fois : il n'y a ni identification entre Eglise et Etat, ni totale opposition entre ces deux. Il y a en effet deux royautés et deux pouvoirs : le spirituel et le temporel. Le but commun à tous les deux :c'est la réalisation de bonheur de l'homme et de la société humaine. Le but est commun mais les moyens sont tout autres et à ne pas confondre.

      Le pouvoir civil a ses propres lois et ses propres moyens. Il exige une grande compétence administrative, une non moins grande capacité de communication et un éternel combat pour la démocratie et son affinement qui ne s'arrête jamais. En plus, un grand ethos moral chez ses responsables pour mettre toujours le bien commun au dessus des intérêts personnels ou de certains groupes.

      Mais le bon fonctionnement d'une société civile ne peut se passer d'une échelle de valeurs. Car il faut faire des choix continuellement et ces choix se fondent, qu'on le sache ou non, sur une hiérarchie des valeurs. Cette échelle de valeurs est humaine, accessible à la pensée humaine morale et philosophique. Elle n'est pas directement ni obligatoirement religieuse. D'ailleurs, les traits les plus marquants de l'Europe, c'est bien la séparation souple entre le politique et le religieux, garante de la pleine liberté de croyance comme condition indispensable pour l'épanouissement de la personne et l'enrichissement de la vie sociale.

      Alors serait-il donc vrai que la religion et le christianisme en particulier sont voués à une existence dans l'ombre en marge de la société, une affaire totalement privée ? Non. Le temps ne serait-il pas venu, après une longue période d'éloignement entre religions et pouvoir civil, de déposer une certaine mutuelle méfiance, de s'affranchir des complexes des deux côtés pour revenir au dialogue structuré et régulier entre le monde des religions et des Eglises et le pouvoir civil ? Les Eglises le demandent et même le projet de Convention européenne prévoit lui aussi un 'dialogue structuré et régulier entre Eglises et Etat'.

      Les religions et le christianisme en particulier, portent en elles une mémoire collective morale multiséculaire. Pendant des siècles la foi chrétienne en particulier a élaboré et offert à l'humanité une définition de l'homme, un affinement, une perfection dont le fleuron est ce personnalisme dont vit toute la pensée humaniste de nos jours. Le christianisme et tant d'autres religions, continuent à dire que l'homme, pour être véritablement homme, doit être plus qu'homme. L'homme dépasse infiniment l'homme. D'ailleurs, des phénomènes aussi divers que la crise dans la transmission entre les générations, les séquelles de la répression anti-religieuse et l'envahissement par une culture médiatique et marchande, ont conduit les responsables les plus attachés à la laïcité à reconnaître que l'ignorance à propos des religions est devenue une menace pour la vie et la cohésion de chaque pays, pour le plein développement de la construction européenne.

      Depuis deux mille ans, la conscience européenne a été formée et affinée à partir de la double tradition chrétienne et humaniste. Ces deux composantes de l'identité européenne ont survécu aux crises et aux drames dans lesquelles elles ont failli disparaître ensemble quelquefois.

      Le Christ répond à Pilate : oui, je suis Roi, j'ai tant de choses à offrir à l'humanité pour son bonheur, cette richesse incomparable d'humanité que je porte en moi et en mon message. L'homme aurait-il jamais raison de refuser d'allumer cette lampe de vérité qu'est le Christ et le trésor de sagesse et de forces morales des religions ?

      Maar er is nog veel meer. Volstaat het wel voor de mens dat hij goed weet wat hij moet doen om het geluk te bereiken, dat hij de wegenkaart kent daarheen om ook te komen waar hij wil zijn? Zelfs als we heel klaar zien, missen we nog de kracht om effectief te vorderen op die weg. Een landkaart geeft nog geen energie en de lampen van een voertuig doen het nog niet starten.

      Kan de mens wel de energie die nodig is om het geluk te bereiken putten uit zichzelf? Misschien wel en sommige beweren het. Het is tot op heden niet bewezen. Maar het is respectabel het zo te wagen - zoals zoveel niet-gelovigen trouwens doen. Het christelijke geloof zegt dat we die kracht van verder moeten halen. De mens is tot zulke grote dingen bestemd dat hij niet in staat is ze zelf te realiseren. Daarom precies is Christus gekomen en heeft Hij gezegd: "Zonder Mij kunt ge het niet, kunt ge zelfs niets". Dat de mens ter bestemming geraakt en aankomt waarvoor hij is geschapen gaat zijn eigen krachten en inspanningen te boven: Hij kan zichzelf niet verlossen. De energie die daarvoor nodig is noemen we met het klassieke woord: genade. En die is ons gratis geschonken. We kunnen ze enkel vragen in geloof.

      Daarom zijn we ook hier in deze kathedraal vandaag samen gekomen, om die kracht uit den hoge voor ons allen te vragen. We zijn hier niet om een wegenkaart uit te tekenen, ook niet om mekaar op te jutten om het goede te doen of de batterij van onze edelmoedigheid op te laden, nog minder om collectief aan geestelijke autosuggestie te doen. We zijn hier gekomen om te bidden en aan God te vragen dat hij ons - en allen die ons besturen - de genade geeft om uit te kunnen voeren, datgene wat we als het goede dat te doen is, hebben ingezien.

      Daarom ook heeft de maatschappij de christenen - en de religies - nodig. Ze hebben een onschatbare bijdrage te leveren om de samenleving te helpen de weg te vinden naar het geluk, om een kostbaar waardenpakket door te geven, om de lamp van de morele kennis aan te steken en brandend te houden. Maar om nog veel meer en belangrijkers. De samenleving heeft de christenen nodig om de energiebron van de genade te ontsluiten en er het maatschappelijk landschap mee te bevloeien. En dat moet van verder komen, want het goede inzien is nog niet het goede doen.

      Daarom willen we nu bidden: om de kracht uit den hoge, die ons in staat moet stellen te doen. En dat is veel meer dan administratieve vaardigheid, bestuurlijke kwaliteit, vlotte communicatie, goede wetten en efficiënt bestuur. Want als de goede wetten er zijn, wie zal ze volgen en in praktijk brengen en hoe? En waar zal de maatschappij de kracht vinden om ze te volgen en ze duurzaam te onderhouden?

      Daarom willen we vandaag bidden: om te kunnen 'doen'.


+ Godfried Kardinaal Danneels
Aartsbisschop van Mechelen-Brussel


RESTAURATIE VAN HET BRANDRAAM
VAN HET HOOFDALTAAR VAN DE STE KATHARINA KERK
TE BETHLEEM
14 juli 2004

     Van overal ter wereld kunnen de televisiekijkers met Kerstmis telkenjare de middernachtmis volgen, rechtstreeks uitgezonden vanuit de Ste Katharina kerk te Bethlehem. Slechts weinigen onder hen - met inbegrip van de Belgen - valt het op, dat het centrale glas-in-lood raam boven het altaar in de absis, en dat de Geboorte in beeld brengt, het wapen van het Koninkrijk Belgie draagt, alsmede het portret in medaillon van wijlen Kardinaal Mercier. Inderdaad is dit brandraam een geschenk van Belgie, aangeboden in 1926.

     Achtenzeventig jaar geleden werd dit neo-gotisch werk van 9 vierkante meter door de Gentse glazeniers Paul en Marcel Ganton gecreeerd. In de loop der tijden leed het onder een gebrek aan onderhoud, en in de laatste jaren, onder de vuurgevechten tussen Israeliers en Palestijnen. In april 2002 vluchtten Palestijnse strijders in de Basiliek van de Geboorte en in de Ste Katharina kerk, en toen hebben kogels het Belgisch brandraam beschadigd.

     Begin dit jaar heeft Guido Courtois, Consul-Generaal van Belgie te Jeruzalem, op initiatief van Dr.Jacques Keutgen, de Belgische Directeur van het Ziekenhuis van de Hle Familie te Bethlehem, aan de Custodie van het Heilig Land beloofd te helpen bij de restauratie van het Belgisch glas-in-loodraam. Op zoek naar een glazenier, is hij op de internet-site uitgekomen van het atelier Mestdagh te Gent, aan wie hij deze opdracht heeft toevertrouwd.

     In april is Dhr. Luc Mestdagh het brandraam uiteen komen nemen. Hij heeft het naar de werkplaats in Gent overgebracht, en eind juni is hij met de gerestaureerde onderdelen naar Bethlehem teruggekeerd. Hij is vervolgens begonnen met het herplaatsen van het glas-in-loodraam in de kerk.

(LLB,30 juni 2004,Renée-Anne Gutter,te Jeruzalem)
.
De restauratie is met foto's op de internet site beschreven:
http://users.pandora.be/brunomestdagh/restauratie


Beeld van het herstelde glas-in-lood raam.